ماهیت هیگروسکوپی نمک بر "پتینه" تأثیر منفی می گذارد زیرا یک محیط به طور مداوم مرطوب بر روی سطح فلز را حفظ می کند. در نتیجه ، به عنوان یک قاعده کلی ، از فولاد هوازدگی محافظت نشده نباید در 2 کیلومتری خط ساحلی استفاده شود.
بافت فولاد هوازدگی تحت تأثیر جهت گیری ساختار و میزان پناهگاه آن قرار دارد. سطوح رو به جنوب و غرب ، و آنهایی که در معرض چرخه های مرطوب و خشک مکرر قرار دارند ، یک بافت نرم و نرم تر و نرم تر ایجاد می کنند. سازه های سرپناه و سطوح رو به شمال و شرق (خشک کردن کندتر) ، تمایل به ایجاد یک بافت دانه ای درشت دارند.
بتن ، سنگ و آجر بدون لکه ممکن است در هنگام تماس با فولاد هوازدگی از رنگ آمیزی اکسید رنج ببرد. از اتصالات به مواد متفاوت ، مانند پیچ های روی یا کادمیوم ، باید جلوگیری شود.
می توان فولاد مقاوم در برابر آب و هوا را رنگ کرد. الزامات چنین سیستم رنگی با موارد مورد نیاز برای نمرات عادی فولاد متفاوت نیست. یکی از مزیت های مهم که هنگام انجام این کار رخ می دهد (همانطور که در ذخیره سازی کانتینر شده معمول است) این است که آسیب به رنگ منجر به خوردگی زیر هسته به ناحیه نقاشی شده اطراف نمی شود.
فولادهای هوازدگی با استحکام بالا ، آلیاژ کم ، فولادهای ساختاری قابل جوشکاری که در بسیاری از شرایط جوی بدون نیاز به پوشش های محافظ ، مقاومت در برابر آب و هوا دارند. آنها حاوی 2.5 ٪ عناصر آلیاژ ، به عنوان مثال کروم ، مس و نیکل هستند. در معرض هوا ، یک پتینه زنگ محافظ که به سطح فولاد می چسبد ، تشکیل می شود. این لایه باعث کاهش سرعت خوردگی می شود به طوری که پس از 2-5 سال ، خوردگی تقریباً متوقف می شود. نیاز به تشکیل لایه محصول خوردگی محافظ ، مرطوب کننده منظم و پخت سطح است. دوره های مرطوب طولانی ممکن است از تشکیل لایه محافظ جلوگیری کند.
